Sum tað er gott at blíva vaskaður. Tær gomlu buksurnar verða tveittar í ein krók á dúrkinum, og hann letur seg í klæðini, sum skiparin hevur lagt fram til hansara. So leggur hann seg í skipara-koyggjuna. Sum tað er gott. Hann hevur gloymt, hvussu gott tað er at sova í eini nossligari koyggju. So øgiliga gott er tað. So heitt. Eitt kertiljós brennur á borðinum, og á vegginum hongur ein krossur.

Hann er so ræðuliga móður. So linur og so mettur. Sum tað er undarligt at vera mettur. So fremmant. Knappliga orkar hann ikki at hugsa nakað sum helst. Eyguni lata seg aftur heilt av sær sjálvum . . . Páll er sovnaður. Undir sprytinum hongur tann vakri galións-figururin – eingilin – og starir út í náttarmyrkrið, og inni á støðni í Havn fer Rasmus í land. Hann er langt síðan farin úr býnum, tá ið tað lýsir fyri degi.

 

Øll Havnin er á gosi henda fyrrapartin. „Hava tit hoyrt tað seinasta um Páll fanga?“

„Ája, hann hevur einaferð enn brotið seg út úr Skansanum og er flýddur.“ „Eg helt annars, at hann var tjóðraður við tveimum leinkjum.“ „Hann hevur gandað seg leysan,“ siga tey. „Hann hevur eisini gandað Hanus bónda, sum fangaði hann.“ „Hvussu tá?“ „Jú, hann er blivin sjúkur, hevur fingið ein stóran svull á annað lærið.“ „Trýrt tú upp á gand?“ spyr ein drongur. „Ja, eg haldi tað.“ „Hugsa tær til – at bróta seg út heilar fýra ferðir. Tað er ikki normalt,“ sigur ein genta. „Og so alt kjøtið hann hevur stolið hesa tíðina.“ „Ja, nógvir eru koyrdir á Bremarhólm fyri minni enn hatta.“

 

Fútin er skelkaður, og hann savnar skundisliga allar sínar menn. „Páll skal fangast og tað í stundini. Hava tit hoyrt?“ „Ja.“ „Eg finni meg ikki í hesum lúshundinum longur.“ Fútin ristist á málinum. „Gandur ella ikki gandur,“ sigur hann, „tit skulu vita, at Føroya fúti ræðist ikki gand.“ Men – Føroya fúti er ov seinur.

Úr: Páll fangi Oddvør Johansen, Edward Fuglø myndprýddi, 2013

Ljósmyndarøð